Like a Lighting He Falls....

Ενα καψημο στους ωμους και την τρομαχτικη δυναμη του αερα στου προσωπο μου...μονο αυτο ενιωσα εκτος απο τον φοβο....Οταν ξυπνησα ημουν γυμνος στο παλιο Γοτθικο νεκροταφειο που τοσο συχνα επισκευτομουν....στο νεκροταφειο που την ειχα πρωτοδει, να κλαιει με αναφηλιτα πανω απο τον ταφο ενος ακομα θνητου.....και τοτε αρχισε η πτωση....και εγω ο μεγαλος Ουριηλ για πρωτη φορα ενιωσα φοβο αλλα και παθος.....ενα συναισθημα που οπως φενεται θα πρεπε να συνηθησω....γιατι και τωρα οπως και τοτε ενιωθα αυτον τον φοβο και αυτο το παθος...το φοβο για μια θνητη ζωη μαζι της,και το φοβο για αυτην την επιλογη....μια επιλογη που τελικα εκανα....σηκωθηκα και κοιταξα λιγο καλυτερα γυρω μου,και ξαφνικα παρατηρησα κατι,οι ταφοι ειχαν πληθυνοι....και κοιταξα τον ταφο που ειχε καποτε ποτησει με τα δακρυα της...φυτα τον ειχαν γεμισει και η πετρα μετα βιας φαινοταν μεσα απο αυτα και το χωμα που σχεδον τον ειχε σκεπασει....πηγα κοντα τρεμωντας και προσπαθησα να διαβασω τα πολυκαιρισμενα και μισοσβησμενα γραμματα πανω στην πετρα....και τα καταφερα....και τοτε ενιωσα ενα καινουργιο συναισθημα που ομως ηταν ακομα πιο δυνατο απο τα προηγουμενα....ενιωσα τον θρηνο.....γιατι στο παλαιο πια αυτον ταφο ηταν θαμενη εκεινη....εκεινη που με εκανε να νιωσω τη θνητοτητα ..... το παθος και μεσα απο αυτο την αγαπη,τον φοβο,και τωρα τον θρηνο....και ποτησα με δακρυα τον ταφο οπως εκεινη πριν απο τοσο καιρο....μονο που τα δικα μου δακρυα ηταν δακρυα απο αιμα....και καταραστηκα με την ιδια οργη που ειχα καποτε καταραστει και κυνηγησει τους τοτε εκπτωτους,αυτον που τοτε υπηρετουσα,για το παιχνιδι που μου επαιξε για τη παγιδα που τοσο υπουλα μου εστησε....και με την ιδια οργη καταραστηκα τον εαυτο μου για την δικια μου ανοησια και εκλαψα ξανα....οταν σηκωθηκα αντικρησα και την πρωτη μου Δυση σαν εκπτωτος...και θυμηθηκα τη συγκεντρωση μας και τους υμνους που ψελναμε σε αυτον....και τη σηχαθηκα....και ηρθε και η ανατολη και τη σηχαθηκα και αυτη με την σειρα της....και ασπαστηκα την νυχτα....και απο αγγελος, εκπτωτος εγινα και απο το φως περασα στο λυκωφος....γιατι και στη νυχτα υπαρχει φως...αλλα εκει ειναι ελευθερο και οχι δουλικο και δεν χαριζεται σε ολους....και ετσι περασαν τα χρονια και ειμαι τωρα εδω να γραφω για το τοτε και να θυμαμαι με πονο και αιμα....και να ευχομαι πως καποτε αυτη θα ξαναγυρισει......