Σε ενα βορειο δασος καποτε κουρασμενος απο το ταξιδι του καθισε να ξεκουραστει στη σκια μιας βελανιδιας...εκει καθως ταξιδευε μεσα στον κοσμο των ονειρων και της πραγματικοτητας, ειδε μια νεραιδα με κομενα τα φτερα μπροστα του να τραγουδαει λυπημενα....Την επομενη μερα εφτασε στην πολη που θα περνουσε τον χειμωνα του.Οταν το βραδυ εφτασε και πηγε στην ταβερνα, καθησε στη καθιερωμενη θεση του βαρδου για να πει το τραγουδι του αλλα ειπε μονο αυτο "Μια ιστορια θα σας πω:...... ενα ελαφι βελαζει, ο χειμωνας κυλαει, εφυγε το καλοκαιρι. Ο ανεμος φυσαει παγωμενος, ο ηλιος χαμηλωσε η πορεια του φθινει, κι η θαλασσα εχει αγριεψει. Η φτερη εγινε κατακοκκινη, χαθηκε η μορφη της. Η φωνη της αγριοπαπιας εγινε συνηθισμενη. Το κρυο παρεσυρε το φτερουγισμα των πουλιων....Η Εποχη του Παγου!.......: αυτη ειναι η ιστορια μου....." και σηκωθηκε και βγηκε απο την ταβερνα δακρυσμενος....., και σηκωθηκα και τον ακολουθησα, και τον εφτασα και τον ρωτησα τι ηθελε να πει...και αυτος μου απαντησε "Αν οι θεοι το επιτρεψουν καποτε θα καταλαβεις......η ζεστασια βρισκετε στον μισοκοσμο....."αυτα μου ειπε καθως το χιονι αρχιζε ξανα να πεφτει πυκνο...επειτα χαθηκε απο τα ματια θεων και θνητων για παντα....τα λογια της sagas του ομως μεειναν μεσα μου και τωρα νομιζω πως καταλαβαινω.........καταλαβαινω..........
